Don’t argue with me!

Ik heb de grootste hekel aan ‘m. Mijn militair en ik hebben ‘m inmiddels weer achter de rug. Van alle dingen die er de afgelopen jaren op me af zijn gekomen als vriendin-van-een-militair haat ik dit toch wel het meest. Je ziet het aankomen. Terwijl je met vreugde uitkijkt naar de terugkomst van je lief, weet je dat hij als een schaduw met hem mee zal komen.

Ik noem ‘m de Bots-dag. Met hoofdletter B.

Ie-de-re oefening steekt het zijn hoofd om de hoek van de deur. De rangorde van de roedel moet weer bepaald worden.
Ik vind het maar wat lastig. Zoals ik eerder in dit artikel beschreef gaat er bij mij een knop om zodra Sarge me gedag gekust heeft om op oefening te gaan. Van de “samen-modus” gaat dit om in de “alleen-modus”. Een modus waarin ik mijn eigen ritme en regelmaat bepaal en waarbij ik gestructureerd te werk ga. Misschien wel om de tijd makkelijker door te komen, ik weet het niet. Ik weet alleen wel dat ik iedere oefening, hoe lang of hoe kort ook, weer uit kijk naar zijn thuiskomst. Drie dagen voor thuiskomst begin ik onrustig te worden en slechter te slapen, als een klein kind dat wacht op Sinterklaas. De dag voor Sarge thuis komt, poets ik het huis zodat het blinkt als nooit te voren, om hem het gevoel te geven dat ik blij ben dat hij er is maar misschien nog wel belangrijker: om daarna alle tijd voor Sarge te hebben (zonder het gevoel te hebben dat ik nog een was moet draaien of die ene blouse nog moet strijken ;-)).

En dan, na een dag of twee, meestal in het weekend, dan is hij daar. De Bots-dag.
Ik voel het aan alles, vanaf het moment dat ik in alle vroegte mijn ogen open. Meestal heeft één van ons slecht geslapen, omdat de ander bewoog, de deken wegtrok of misschien wel snurkte. Vanaf dat moment is het hommeles. Vanaf dat moment kunnen we voor één dag niets meer goed doen bij elkaar en iedere lijmpoging, iedere poging om het weer goed te maken en verder te gaan met een fijne dag loopt uit op een nieuwe ruzie. Er zijn weer twee kapiteins op het schip en dat is wennen. Sarge is niet meer bij zijn collega’s en zal weer moeten civiliseren. Ik ben niet meer alleen in het grote huis maar we zijn weer met z’n tweeën. Dat is lastig, zowel voor hem als voor mij.

Gelukkig weten we inmiddels dat dit maar een dagje duurt. We weten dat we elkaar die dag met rust moeten laten en we weten dat als we gaan slapen ’s avonds, ik weer in zijn armen zal liggen. Alsof het niet gebeurd is en we slechts een slechte droom beleefden.

Afbeelding via Pinterest

Afbeelding via Pinterest

Is dit herkenbaar voor jullie? Ik ben erg benieuwd, het voelt soms zo idioot. Ruzie maken met diegene die je het meest lief is. Om niets en zonder dat je er iets aan kan doen. Hebben jullie wel eens een Bots-dag?

Advertenties

7 gedachtes over “Don’t argue with me!

  1. Ohh het sinterklaasgevoel…. dat is voor mij zeker herkenbaar! Ik kan de dagen voor thuiskomst bijna niet slapen en ben doodmoe als manlief thuis komt. Wat tot gevolg heeft dat ik zodra we in de rust zijn meteen tegen hem in slaap val….. zo fijn 🙂 Hier geen bots dag, maar ik begrijp het wel. Het leven “alleen” en het leven samen met ons gezin is een groot verschil!

    Like

  2. Wachten als een klein kind op Sinterklaas! Mooi verwoord want zo voelt het ook. Toch moet ik toegeven dat wij na een oefening oid zo’n botsdag nooit hebben. Natuurlijk wel eens op andere momenten, al zijn ze er bij ons gelukkig heel weinig. En dat jullie die hebben is helemaal niets mis mee! Ieder heeft zijn relatie op zijn eigen manier dus ik zeg lekker botsen hoor. Hoort erbij en heb je ook iets goed te maken 🙂

    Like

  3. De bots-dag op zich is voor mij niet zo heel herkenbaar, of we maken er alleszins geen ruzie over. Wat wel heel herkenbaar is, is dat ik van samen-modus naar alleen-modus ga, alsof er een knop om gezet wordt in mijn hoofd. Heel gek dat jij dat ook zo ervaart, vind het vaak moeilijk om uit te leggen tegen mensen.

    Like

  4. Die botsdag is erg herkenbaar ook als je geen militair als partner hebt, zoals ik. Bij ons komt de botsdag onvermijdelijk tijdens de vakantie.

    Wij hebben geleerd dat het voor ons het beste werkt als we het laten knallen. Gewoon zonder schuldgevoelens of verwijten even alle frustratie kwijt raken.

    Like

    • Dank voor je reactie!

      En tijdens de vakantie hebben wij gelukkig geen Botsdagen, deze verlopen vaak heel rustig. Misschien wel omdat er op vakantie niets van je verwacht wordt.

      Wij laten het ook knallen hoor, we weten inmiddels dat het erbij hoort en weten ook dat het weer goedkomt. Even knallen is dan soms goed denk ik.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s