Vrijheid in het hier en nu.

Vandaag vieren we  vrijheid. Vandaag van mij een shout-out naar alle militairen en veteranen die dit mogelijk hebben gemaakt maar ook vandaag de dag nog mogelijk maken. Vrijheid is waardevol en hier in Nederland schijnen we dat nogal eens te vergeten. Langzaam maar zeker wordt Defensie afgebrokkeld, kleiner en kleiner. Ik hoop dat Bevrijdingsdag een dag mag zijn waarop we met heel het land bedanken voor de vrijheid die we sinds 5 mei 1945 mogen vieren maar eigenlijk hoop ik ook dat het een wake-up call is. Vrijheid is niet iets van 1945, vrijheid is ook in het hier en nu. Laten we ervoor zorgen dat dit zo kan blijven.

Voor dienende militairen:
Ik weet dat de huidige bezuinigingen ervoor zorgen dat jullie je werk soms maar moeizaam kunnen uitvoeren. Vaak onder lange arbeidsdagen en veel stress. Misschien maken mijn woorden geen verschil maar ik wil ze toch uitspreken. Bedankt! Bedankt voor de vrijheid in het hier en nu. Door jullie werk is een ander vrij. Dat is een groot goed!

Ik wens iedereen een fijne Bevrijdingsdag!

Foto via Pinterest

Foto via Pinterest

Een dag als alle andere?

Vandaag werd ik enorm geraakt door een stuk tekst dat ik tegenkwam op Facebook. Geschreven door een vrouw. Dochter, moeder en oma. Het liet mij zien waarom het belangrijk is om te herdenken op 4 mei. De oorlog lijkt een ver-van-mijn-bed-show voor velen en toch speelt dit in huishoudens nog dagelijks een rol. De Tweede Wereldoorlog met al zijn gruwelen maar ook huidige oorlogen waar slachtoffers vallen en mensen beschadigd raken. Ik ben vandaag stil geweest, met diep respect. Voor overledenen maar ook zeker voor alle militairen die kampen met PTSS. Aan hun ouders, kinderen, kleinkinderen. Laat dit nooit vergeten worden.

Geschreven door Ine Wonnink.
Vandaag, 4 mei.
Zo gauw ik mijn ogen open doe, denk ik aan twee witte rozen. Elk jaar kocht ik die om ze vervolgens aan mijn ouders te geven. Op deze datum was ik namelijk altijd bij hen om samen te herdenken wat er jaren geleden gebeurde. Veel werd er niet verteld. Tenminste zeker niet door mijn moeder en ook niet waar zij bij was. Zij had teveel geleden en nooit verwerkt. In die tijd was het een kwestie van ademhalen en gewoon doorgaan. Wat had ik haar hulp gegund. En ook voor mijzelf, omdat ik dan waarschijnlijk een “andere moeder” had gehad en daardoor andere jeugdherinneringen. Maar vooral voor haar. Een mens die uit de oorlog was, maar de oorlog niet en nooit uit haar! Ze kon er niet over praten. Af en toe, heel af en toe liet ze iets los en kon ik horen waar haar boosheid, verdriet, wantrouwen, verdriet, haat en verdere, zo diep verborgen emoties vandaan kwamen. Mijn vader was een prater. Gelukkig maar. Daardoor kon hij het leven weer makkelijker oppakken en ervan genieten.

De oorlog….
Het heeft hen gevormd en mede daardoor ook mij.
Zij treurden om zaken waar zij, ondanks alle inspanningen, geen grip op hadden. Waarbij ze als het ware machteloos moesten toezien. Ze treurden om ieder verlies. Mijn vader vooral gaf mij mee, dat je het innerlijk vuur van Liefhebben niet moet laten doven door oorlog en haat.
Samen plukten we bloemen uit de tuin voor bij het monument in het dorp, waar we samen in de stille tocht naar toe liepen. Eerst liep ik met hen als kind, later als mede-volwassene en nog later met mijn dochter M. Opa had haar dan aan de hand. Niet omdat dat moest, maar het maakten hen beide gelukkig, dat kon je duidelijk zien! En die twee rozen waren voor hen! Voor alles wat zij ooit deden!!!

Een bijzondere dag, maar tevens een dag als alle andere. Een dag waar we zelf, in alle vrijheid, iets van kunnen maken.

Ine, bedankt voor dit inzicht.

 

Foto door Ine.

Foto via Ine

 

Gastblog voor Your Song!

Zo vaak al schreef ik over Your Song powered by Humanism. Altijd vol lof omdat ik denk dat zij een beeld (en met name geluid) geven aan de verhalen van veteranen, militairen en het thuisfront. Een aantal weken geleden ben ik benaderd door Your Song om een gastblog te schrijven onder het motto #MySong. 2 dagen geleden was het dan zo ver: mijn blog staat online!

Het verhaal van mij en mijn lief in een wereld vol afscheid en thuiskomsten. Over hoe wij gedragen worden door de wind.

Klik hier om naar mijn blog te gaan.

Angel Dogtag