Een dag als alle andere?

Vandaag werd ik enorm geraakt door een stuk tekst dat ik tegenkwam op Facebook. Geschreven door een vrouw. Dochter, moeder en oma. Het liet mij zien waarom het belangrijk is om te herdenken op 4 mei. De oorlog lijkt een ver-van-mijn-bed-show voor velen en toch speelt dit in huishoudens nog dagelijks een rol. De Tweede Wereldoorlog met al zijn gruwelen maar ook huidige oorlogen waar slachtoffers vallen en mensen beschadigd raken. Ik ben vandaag stil geweest, met diep respect. Voor overledenen maar ook zeker voor alle militairen die kampen met PTSS. Aan hun ouders, kinderen, kleinkinderen. Laat dit nooit vergeten worden.

Geschreven door Ine Wonnink.
Vandaag, 4 mei.
Zo gauw ik mijn ogen open doe, denk ik aan twee witte rozen. Elk jaar kocht ik die om ze vervolgens aan mijn ouders te geven. Op deze datum was ik namelijk altijd bij hen om samen te herdenken wat er jaren geleden gebeurde. Veel werd er niet verteld. Tenminste zeker niet door mijn moeder en ook niet waar zij bij was. Zij had teveel geleden en nooit verwerkt. In die tijd was het een kwestie van ademhalen en gewoon doorgaan. Wat had ik haar hulp gegund. En ook voor mijzelf, omdat ik dan waarschijnlijk een “andere moeder” had gehad en daardoor andere jeugdherinneringen. Maar vooral voor haar. Een mens die uit de oorlog was, maar de oorlog niet en nooit uit haar! Ze kon er niet over praten. Af en toe, heel af en toe liet ze iets los en kon ik horen waar haar boosheid, verdriet, wantrouwen, verdriet, haat en verdere, zo diep verborgen emoties vandaan kwamen. Mijn vader was een prater. Gelukkig maar. Daardoor kon hij het leven weer makkelijker oppakken en ervan genieten.

De oorlog….
Het heeft hen gevormd en mede daardoor ook mij.
Zij treurden om zaken waar zij, ondanks alle inspanningen, geen grip op hadden. Waarbij ze als het ware machteloos moesten toezien. Ze treurden om ieder verlies. Mijn vader vooral gaf mij mee, dat je het innerlijk vuur van Liefhebben niet moet laten doven door oorlog en haat.
Samen plukten we bloemen uit de tuin voor bij het monument in het dorp, waar we samen in de stille tocht naar toe liepen. Eerst liep ik met hen als kind, later als mede-volwassene en nog later met mijn dochter M. Opa had haar dan aan de hand. Niet omdat dat moest, maar het maakten hen beide gelukkig, dat kon je duidelijk zien! En die twee rozen waren voor hen! Voor alles wat zij ooit deden!!!

Een bijzondere dag, maar tevens een dag als alle andere. Een dag waar we zelf, in alle vrijheid, iets van kunnen maken.

Ine, bedankt voor dit inzicht.

 

Foto door Ine.

Foto via Ine

 

Gastblog voor Your Song!

Zo vaak al schreef ik over Your Song powered by Humanism. Altijd vol lof omdat ik denk dat zij een beeld (en met name geluid) geven aan de verhalen van veteranen, militairen en het thuisfront. Een aantal weken geleden ben ik benaderd door Your Song om een gastblog te schrijven onder het motto #MySong. 2 dagen geleden was het dan zo ver: mijn blog staat online!

Het verhaal van mij en mijn lief in een wereld vol afscheid en thuiskomsten. Over hoe wij gedragen worden door de wind.

Klik hier om naar mijn blog te gaan.

Angel Dogtag


Oud en vertrouwd.

“Meisje, is je vriend al weg?”

Terwijl ik in de gang mijn jas ophang aan de kapstok waar de jas van haar man hangt, alsof hij morgen terug zal keren, hoor ik vanuit de woonkamer haar vertrouwde stem. Zij en ik hebben een klik met elkaar. Zelden kom ik deze klik tegen binnen mijn werk.  Maar we begrijpen elkaar zonder een woord te wisselen. Iedere keer als ik binnenkom, vraagt ze naar mijn leven. Bezorgd en met belangstelling. “Is hij thuis of is hij weg?” Ze snapt wat er soms in me om gaat. Haar stem is als een gouden lijstje om een prachtige foto, prachtig maar breekbaar. Haar zachte ‘G’ zorgt ervoor dat woorden vriendelijk klinken. Anders dan die van andere vrouwen  hier in het oosten, waar woorden niet worden afgemaakt en delen worden ingeslikt.

Lees verder

Wederzijds.

“In voor- en tegenspoed gesteund worden door je militair, dat is ware liefde.”

Dit was één van mijn tweets deze morgen. En ik zal niet om de hete brei heen draaien. Sarge en ik staan op het punt een dierbaar en geliefd persoon uit ons leven te verliezen. We bevinden ons dus in een situatie waar we ons allebei niet comfortabel bij voelen en allebei verdrietig door zijn. En dit soort dingen helpen je te relativeren, met beide benen op de grond te zetten.

Lees verder

Leestip: Liefde onder vuur- Patricia van den Broek

Liefde onder vuur

Liefde onder vuur

Uit de reacties die ik op mijn blog heb gehad, merk ik dat veel thuisfronters behoefte hebben aan het lezen van de ervaringen van anderen. Dit is dan ook de reden waarom ik de leestip in het leven geroepen heb. De leestip zal je zo nu en dan terug vinden op mijn blog. Kleine recensies over boeken die ik gelezen heb.

Lees verder