Een dag als alle andere?

Vandaag werd ik enorm geraakt door een stuk tekst dat ik tegenkwam op Facebook. Geschreven door een vrouw. Dochter, moeder en oma. Het liet mij zien waarom het belangrijk is om te herdenken op 4 mei. De oorlog lijkt een ver-van-mijn-bed-show voor velen en toch speelt dit in huishoudens nog dagelijks een rol. De Tweede Wereldoorlog met al zijn gruwelen maar ook huidige oorlogen waar slachtoffers vallen en mensen beschadigd raken. Ik ben vandaag stil geweest, met diep respect. Voor overledenen maar ook zeker voor alle militairen die kampen met PTSS. Aan hun ouders, kinderen, kleinkinderen. Laat dit nooit vergeten worden.

Geschreven door Ine Wonnink.
Vandaag, 4 mei.
Zo gauw ik mijn ogen open doe, denk ik aan twee witte rozen. Elk jaar kocht ik die om ze vervolgens aan mijn ouders te geven. Op deze datum was ik namelijk altijd bij hen om samen te herdenken wat er jaren geleden gebeurde. Veel werd er niet verteld. Tenminste zeker niet door mijn moeder en ook niet waar zij bij was. Zij had teveel geleden en nooit verwerkt. In die tijd was het een kwestie van ademhalen en gewoon doorgaan. Wat had ik haar hulp gegund. En ook voor mijzelf, omdat ik dan waarschijnlijk een “andere moeder” had gehad en daardoor andere jeugdherinneringen. Maar vooral voor haar. Een mens die uit de oorlog was, maar de oorlog niet en nooit uit haar! Ze kon er niet over praten. Af en toe, heel af en toe liet ze iets los en kon ik horen waar haar boosheid, verdriet, wantrouwen, verdriet, haat en verdere, zo diep verborgen emoties vandaan kwamen. Mijn vader was een prater. Gelukkig maar. Daardoor kon hij het leven weer makkelijker oppakken en ervan genieten.

De oorlog….
Het heeft hen gevormd en mede daardoor ook mij.
Zij treurden om zaken waar zij, ondanks alle inspanningen, geen grip op hadden. Waarbij ze als het ware machteloos moesten toezien. Ze treurden om ieder verlies. Mijn vader vooral gaf mij mee, dat je het innerlijk vuur van Liefhebben niet moet laten doven door oorlog en haat.
Samen plukten we bloemen uit de tuin voor bij het monument in het dorp, waar we samen in de stille tocht naar toe liepen. Eerst liep ik met hen als kind, later als mede-volwassene en nog later met mijn dochter M. Opa had haar dan aan de hand. Niet omdat dat moest, maar het maakten hen beide gelukkig, dat kon je duidelijk zien! En die twee rozen waren voor hen! Voor alles wat zij ooit deden!!!

Een bijzondere dag, maar tevens een dag als alle andere. Een dag waar we zelf, in alle vrijheid, iets van kunnen maken.

Ine, bedankt voor dit inzicht.

 

Foto door Ine.

Foto via Ine

 

Buddyhonden voor (oud-)geuniformeerden.

Wat kan de band tussen mens en dier toch bijzonder zijn.
Ik wil mijn eigen online platform graag gebruiken om onbeschaamd reclame te maken voor KNGF Geleidehonden.
In het filmpje hieronder zie je John met zijn buddyhond Niels. John is een veteraan met PTSS en hij vertelt over het verschil dat Niels in zijn dagelijks leven maakt. Een bijzonder koppel.

Doneren kan: hier.